Al weken, misschien zelfs maanden voel ik de veranderingen die in mij bezig zijn. Soms voel ik verdriet om het oude, wat ik bezig ben los te laten. Dit gaat niet met een vingerknip. Het is een proces. Tegelijk komen er nieuwe dingen in mijn leven. Die accepteren gaat makkelijker.
Soms probeer ik het oude en het nieuwe te verenigen, maar dat lukt lang niet altijd. Het best haalbare wat daar dichtbij komt, is het oude in een nieuw perspectief te plaatsen. Dan krijgt het kans om weer functioneel te worden. Bijvoorbeeld een aantal oude vrienden blijven, maar komen in een andere gevoelsrelatie tot mij te staan. Soms voelt het dieper, soms wordt het minder intens. De rollen die we voor elkaar speelden of vervulden zijn veranderd: verwisseld, vernieuwd, verdiept en soms is de functionaliteit als het ware versleten. Hoe dit allemaal zo komt heeft te maken met de ontwikkelingen die we door maken. Ieder voor zich, samen en t.o.v. elkaar.

Begrip
Door dit proces begrijp ik waarom en waardoor sommige mensen stil komen te staan in hun ontwikkeling of zelfs terugglijden naar een eerder stadium. Het oude loslaten voelt als verdriet. Het was goed en voelde goed. Een gevoel, dat je niet wilt missen. loslaten met toekomstperspectief kleinJuist daarom is het fijn, als het nieuwe je een aantrekkelijk perspectief biedt, wat je nu al voorvoelt. Je weet daardoor diep van binnen al hoe het gaat voelen voor jou.
Dit voorgevoel helpt je met het oude los te laten. Heb je dit gevoel niet, dan is het proces echt heel veel zwaarder. Daardoor is het moeilijker voor je om je oude leven los te laten.

Veranderingen komen, maar je remt het, als je je aan het oude vastklampt. Dat is wat je soms mensen ziet doen. Ze zien dan waarschijnlijk geen of onvoldoende toekomstperspectief, waar ze diep van binnen blij van worden. Ze hebben niets om naar toe te leven. Ze weten en voelen nog te goed, hoe mooi het oude was; want de taaie kant van het oude wordt maar al te makkelijk vergeten.

Gelukkig prijzen
Ik had geluk delen van mijn verleden, mijn oude leven zaten me in de weg. Het nieuwe was voelbaar en al gedeeltelijk binnen handbereik. Doordat ik de veranderingen in me voel en de emoties, die daarbij horen doorleef, begrijp ik hoe moeilijk dit voor anderen soms is. Ik prijs me gelukkig, dat ik nu al voorvoel, wat nog komen moet, mij gevoelsmatig gaat brengen. Kleine stukjes zijn al werkelijkheid en andere stukjes zijn al binnen handbereik. Door hier dagelijks bij stil te staan, ben ik me ervan bewust hoe dit voelt en maak ik het proces voor mezelf makkelijker ‘te verteren’.
Ook prijs ik me gelukkig met de mensen om me heen, die me helpen in dit proces. Een paar doen dit actief en heel bewust. Anderen doen het denk ik onbewust, maar ze helpen me allemaal.

Niet meer oordelen
Soms heb ik me afgevraagd, waarom of waardoor sommige mensen (bijna) stil zijn gaan staan in hun proces, of zich weer terug lieten glijden in het ‘oude’. Dat hoeft nu niet meer. Ze zien of voelen waarschijnlijk niet, wat voor positiefs de verandering gaat brengen. Vraag je niet af hoe dit komt. Oordeel niet want het is gewoon zo. Leef voor hoe je denkt, dat goed is voor jou en je omgeving. Heel misschien gaan zij dan ook een sprankje voelen of zien van wat de verandering aan goeds voor hen in petto heeft.